Wij helpen iedereen, hoe ingewikkeld het ook is. Ik zeg wel eens casus, maar daarmee doe ik de familie en de overledene tekort. Toch is dat soms wat het is.
Drieëndertighonderd kilometer
Een jongen van zevenentwintig besloot vrijwillig naar Oekraïne te gaan, om daar vanuit zijn diepste zijn te helpen. Hij heeft dat niet overleefd.
Elf weken is hij bij ons geweest. Van Kiev naar Nederland met een overnachting in Duitsland, elf weken in het Afscheidshuis in Dronten, en daarna zijn laatste reis naar het familiegraf in Varese, Italië. Drieëndertighonderd kilometer in totaal.
In ons hoofd hebben we die reis bewust met hem meegemaakt. Alle instanties, de ambassades, elke landsgrens die werd overgegaan, de wettelijke stappen, dagelijks contact met zijn ouders, de kerk, de burgemeester van het dorp waar hij in Nederland woonde. En niet te vergeten de mensen van de repatriëring.
Een grote zucht en veel dankbaarheid op de dag dat het belletje kwam van zijn ouders: hij is eindelijk bijgezet in Italië.
Zonder papieren
Dan een oudere mevrouw zonder vaste woon- of verblijfplaats in Duitsland. Vier weken is zij bij ons geweest, puur en alleen omdat de Duitse instanties weinig tot niets voor ons konden betekenen.
Mevrouw had geen papieren. Haar dan naar Nederland halen is op zijn zachtst gezegd een uitdaging. En toch is het gelukt.
Waarom we het doen
De reactie van de nabestaanden is waar we het steeds weer voor doen. Zulke opdrachten moeten er niet te vaak zijn, want ze maken je tien jaar ouder in die weken.
Maar zoals we in ons vak vaak zeggen: één team, één taak. De familie ontlasten, in welke situatie dan ook.
Bel eerst de alarmcentrale van de reisverzekering, en daarna ons. Wij worden dan jullie vaste aanspreekpunt in Nederland en regelen het papierwerk.
Meer over repatriëring